تاریخ ادبیات ایران 4 اثر ذبیح الله محمد ترابی

تاریخ ادبیات ایران جلد چهارم اثر ذبیح الله محمد ترابی

مشخصات و خرید اینترنتی کتاب تاریخ ادبیات ایران جلد چهارم اثر ذبیح الله محمد ترابی انتشارات فردوس و فرهنگ روز

کتاب حاضر خلاصه‌ای کاربردی از جلد چهارم کتاب «تاریخ ادبیات ایران» است. موضوع این کتاب از قرن دهم تا میانهٔ قرن دوازدهم یعنی از مرگ شاه اسماعیل تا مرگ نادرشاه افشار است. مجموعهٔ «تاریخ ادبیات در ایران» جامع‌ترین و کامل‌ترین تاریخ ادب‌فارسی سرزمین‌های تمدن ایرانی است و در ابتدا در سال ۱۳۳۲ منتشر شد و پس از آن در بیش از نیم قرن اخیر پیاپی تجدید چاپ شده است.

نویسندگان در مقدمهٔ کتاب می‌گویند که کتاب «تاریخ ادبیات ایران (نسخهٔ ۸ جلدی)» برای متخصصان ادبیات کتابی کامل است اما مخاطبانی که متخصص ادبیات نیستند نمی‌توانند از تمام مطالب کتاب بهره ببرند. این مجموعه کوتاه‌تر از نسخهٔ اصلی است و به مخاطبان غیرمتخصص ادبیات کمک می‌کند بهترین مطالب مربوط به تاریخ ادبیات را بخوانند و از آن استفاده کنند.

این نویسنده در ۱۶ اردیبهشت ۱۲۹۰ در شهمیرزاد از توابع بلوک سنگسر در استان سمنان متولد شد. پدرش سید علی‌اصغر صفای شهمیرزادی در شهر بابل بازرگان بود. دورهٔ ابتدایی را در سال ۱۳۰۴ در بابل به پایان رساند. آنگاه راهی تهران شد و در دبیرستان‌های سیروس و دارالفنون مشغول تحصیل شد و در سال ۱۳۱۲ تحصیلات متوسطه را به پایان رساند. سپس تحصیلات خود را در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات ادامه داد و در رشته‌های ادبیات و تعلیم‌وتربیت لیسانس گرفت، تا آنکه در سال ۱۳۲۱ با پذیرش رسالهٔ او با عنوان «حماسه‌سرایی در ایران» به درجهٔ دکتری نایل شد.

صفا خدمات آموزشی خود را با دبیری ادبیات فارسی در کلاس‌های دورهٔ دوم متوسطه در دبیرستان‌های تهران شروع کرد. از سال ۱۳۲۱ به درجهٔ دانشیاری کرسی تاریخ ادبیات دانشگاه تهران ارتقا یافت و در سال ۱۳۲۷ در همان کرسی استاد شد؛ تا این که در سال ۱۳۴۰ به بالاترین رتبهٔ استادی رسید. طی سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ با سمت استاد مهمان در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. در بازگشت از آلمان به مدیریت گروه زبان و ادبیات فارسی و سپس ریاست دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران انتخاب شد و تا سال ۱۳۴۷ این سمت‌ها را به عهده داشت. در آن سال پس از تغییرات ناگهانی در نظام اداری و آموزشی دانشگاه به درخواست خود بازنشسته شد و تدریس خود را به‌صورت افتخاری ادامه داد. در سال ۱۳۴۷ برای بار دوم به آلمان رفت و یک سال دیگر در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. پس از بازگشت به تهران عنوان استادی ممتاز دانشگاه تهران را پیدا کرد و ازآن‌پس در سال‌هایی که در تهران اقامت داشت به تدریس ادبیات حماسی، غنایی و دراماتیک در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی ادامه داد.