من نی هستم نویسنده هاکان منگوچ ترجمه فائزه پورعلی

من نی هستم نویسنده هاکان منگوچ ترجمه فائزه پورعلی

خرید کتاب من نی هستم نویسنده هاکان منگوچ ترجمه فائزه پورعلی انتشارات نسل نواندیش

هاکان منگوچ متولد بورسا و آموزش‌دیدۀ دانشگاه اولوداغ است. او در نوجوانی به موزیک علاقه‌مند شد و در پانزده‌سالگی نواختن نی و پیانو را یاد گرفت. دو سال در هنرستان هنرهای زیبا ادامة تحصیل داد و بعدها هنرستان را رها کرد.

سفر او با نی، او را با وادی تصوف و فلسفۀ صوفی آشنا کرد. پس از آن زبان عثمانی را آموخت و سال‌ها بعد در دیار شمس تبریزی دوره‌ای آموزشی دربارۀ صوفیسم گذراند؛ از صوفی‌ها آموزش‌های شفابخشی را فرا گرفت و زبان مثنوی، فارسی را یاد گرفت.

در دهۀ دوم زندگی‌اش شروع به برگزاری سمینار در دانشگاه‌ها کرد. موضوعات این سمینارها «خودت را بشناس»، «ذهن نیمه‌هوشیار»، «صحبت در جمع» و «انگیزه‌های بالقوه» بود.

نوشته‌ها، نقل قول‌ها و داستان‌های او به واسطۀ شبکه‌های اجتماعی به میلیون‌ها نفر رسید. در سال 2014 علاقۀ شدید او به حیوانات و شناخت آن‌ها، او را به آفریقای جنوبی کشاند. در آفریقای جنوبی در کنار شیر و ببرهای بنگال زندگی کرد و دربارة نگهداری و توانبخشی آن‌ها آموزش دید.

در سال 2015 به برنامۀ TEDX که در 125 کشور پخش می‌شود دعوت شد و درمورد فلسفۀ صوفی سخنرانی کرد.

سخنرانی‌هایی در شورای کسب‌و‌کار ترکیه  را نیز در کارنامۀ خود دارد. در سال 2016 طی دعوت ریاست دانشگاه مرسین پروفسور احمد چامساری به آنجا رفت.

او خود را نوازنده، نویسنده و همچنین سخنرانی که دانش و تجربیات خود را به اشتراک می‌گذارد معرفی می‌کند.

فلسفۀ حیات

فلسفۀ حیات بر «امیدواری» و به اشتراک‌گذاری «امید» بنا شده است. امیدوار بودن، به معنی مثبت‌اندیشی محض و یا چشم بستن روی تراژدی‌هایی که انسان با آن‌ها روبه‌رو می‌شود نیست، بلکه «امید» یعنی دیدن هر احتمال... یعنی به جای نشستن در گوشۀ خانه و ناسزا گفتن به بدی‌ها؛ انجام دادن هر کار مفیدی که از دستت برمی‌آید.

 وجود یک انسان در زندگی دیگران برای زنده نگه داشتن امید کافیست و شما می‌توانید همان انسان باشید. ابتدا «تو» تبدیل به «تو»ی دیگری می‌شود و تویی جدید زاده شده و نهایتاً به «ما» تبدیل خواهد شد.

در این مسیر؛ فلسفۀ «به جای ناسزا گفتن بر تاریکی؛ شمعی را روشن کن» اتخاذ شده است.

همانطور که اساتیدم به من پیشنهاد دادند، امید است که با سهیم شدن آن شمع با دیگران وسیله‌ای برای روشن شدن شمع دیگران بشوم.

همانگونه که مولانا گفته است، یک شمع با روشن کردن شمع دیگر نور خود را از دست نمی‌دهد، بلکه وسیله‌ای برای از بین بردن تاریکی‌ها می‌شود.